Λαβύρινθος

Σινική μελάνη και τεχνική collage σε χειροποίητο χαρτί, 1996 - 2009

Ποιήματα | Βένια Δημητρακοπούλου

 

01.

«Στην Άνδρο»

J’ecris ton nom.

Tu règles ma main avec ta main, Amour.

Je veux ma vie.

Fantôme de nuit, fantôme de jour .

Écoute – moi.

Reste loin. Reste ailleurs.

Il n’y a plus rien.

Ma vie est vide et aussi mon coeur.

 

02.

«Στο εστιατόριο»

  • Έλα
  • Έρχομαι. Ν’ ακούσω. Να δω.

Άσε με να περάσω τη νύχτα εδώ.

Να γευτώ το κενό της συμπλήρωσης.

Ζώο οργής να παλέψω

ή

να αφήσω το άπειρο να με καταπιεί.

 

03.

«Ύστατος Ήχος»

Υπό την επιμονή πόρτας που χτύπαγε,

κελάηδησαν.

Βγάλαν φωνή στριγγιά χωρίς

κεφαλουραίο μήκος.

Ήταν νωρίς.

Ήτανε λάθος χρόνος

ή

σαν τη μέλισσα που μόλις σε τσιμπήσει πεθαίνει,

χάθηκε το τραγούδι πριν καλά –

καλά αρχίσει…

 

04.

«Μάταλα»

Άνθρωποι που κουρνιάζουν

στης ζωής μας τις κυψέλες

βολεύονται εκεί ή αλλάζουν θέσεις

κι αλλάζοντας πολλές φορές

μια μέρα καταρρέει το οικοδόμημα.

 

05.

«Στο γήπεδο»

– Τι φοράει το άνθος της ψυχής σου

ντυμένος σα νύφη στο πέτο του;

– Τι μετράει το βάθος της ζωής σου

γνωρίζοντας,

γυρίζοντας

μες στην οχλαγωγή ενώ βρέχει;

– Ποιος αναρωτιέται∙ για το πως τα καταφέραμε;

Εικόνα βουβή:

ΑΓΑΠΗ

 

06.

«Στο πλοίο»

Κόρη που περπατάς

στην κόψη γυαλιών

ενός κήπου μυστικού

ολόισια,

Κοιτώντας κατάματα το

δειλινό,

ποια είσαι;

άγγιξε με

να γίνω φως,

κρύσταλλο,

διαμάντι.

 

07.

«Η φούστα»

Τα παιδιά του θανάτου

θα κοπούν

από μια φούστα,

από μια πρόσοψη γενναία.

Όρθια.

 

08.

«Έρως – Φόβος»

«Τι μεθ’ ημών καθελκύουσι;»

Ο Έρως θα φανεί στον εξώστη,

Απαστράπτων

Φεγγοβόλος

κρατώντας τη κεφαλή του Φόβου

επί πίνακι…

«Τα νικητήρια

τα νικητήρια!»

 

09.

«Γυναίκες που»

– Ποιο βραχιόλι σύστασης των δεδομένων θα τις χάσει;

– Ποιες;

– Μούσες στημένες μπροστά μου σαν κάγκελα.

Γυναίκες που οδηγούν

Γυναίκες που γεννούν

Που δίνουν φαγητό

Που δοκιμάζουν στον καθρέπτη μπροστά

Που παν στις άκρες στη γωνία αθόρυβα

Που σκέπτονται

Που κλαίνε

Που θα μπορούσαν να …

Που ανοίγουν τα παράθυρα να μπει το

φως

και μπαίνει ένας άγνωστος ή ναυαγός

και καθηλώνει το χρόνο των γυναικών

αυτών στο τώρα

Τον καρφώνει με βίδες που

χαμογελούν που από τη μια βιδώνουν

και πληγώνουν

κι από την άλλη επιστρέφουν στον

εαυτό τους άπραγες …

Αντίο Ξένε,

κάποιου, κάποτε, χρόνου, Συγγενή …

 

10.

«Αναφής Φύση»

… Και απ’ τους περιβολάρηδες αχός της καμπανούλας, Ακούγεται …

… Και από το φρούριο το απόρθητο του άρρητου ήλιου, Είναι …

… Και στου πρωινού τη δίψα, Είμαι …

… Και σώζομαι, Τάμα στο φως …

 

11.

«Τοπιογραφία της Ελευθερίας»

Ελευθερία μέσω μιας μετεωρίσεως που δεν ακουμπά πουθενά.

Ο νόμος της βαρύτητας κατέληξε κι εκείνη πέταξε μακριά.

Ο αέρας απορρόφησε το ένα γραμμάριο που περίσσευε…

 

12.

«Καιρός»

Το σήμαντρο σκαλώνει στην κορυφή του Νου.

Χτυπά αλλού.

Στα πρόθυρα μιας αρχικής ιδέας για τον κόσμο.

Βρέχει, ανοίγει στα δύο το νερό και πρέπει να διαλέξεις.

_______________

Kairos: The critical, opportune moment

 

13.

«Το γάλα»

Το είπανε «λευκό νερό» για να ξεπλένει τον φόβο των στρατιωτών πριν απ’ τη μάχη.

 

14.

«Clausura»

Του μυαλού μου οι βόστρυχοι ξεχύνονται ατίθασοι.

Ανησυχείς.

Με μια βούρτσα σύμβολο, κάνεις να βάλεις μία τάξη.

Πόσο κρατά η εκεχειρία;

Χτένιζες κούκλες όταν ήσουνα μικρός;

Οι ρίζες σου ογκώθηκαν.

Σκίσανε το μωσαϊκό.

Τι θες να κάνεις τώρα;

 

Ξεστρατισμένες σκέψεις. Αλλάξανε και τη σειρά των βράχων και έτσι έχασα τον δρόμο της επιστροφής …

Εκεί…

σ’ αυτό το απρόσμενο σημείο, το απόκρυφο, τα όστρακα ορθάνοιχτα κοιτούν κατάματα τον ήλιο.

Σημείο γαλήνης.

Απόλυτη στιγμή ειρήνης.

Απ’ έξω κροταλίζουν πανοπλίες.

Βουίζει ο κόσμος.

Τείχη …

Αποτρόπαιες μορφές παντού, κοιτούν από ψηλά. Τρομάζουν.

– Σε τρόμαξα, είπες.

– «Κλακ». Έκλεισα.

– «Κλακ». Έκλεισες.

 

15.

«Η σκιά είναι χώρος»

Ελπίδα: Έχει την όψη του υγρού κεραμιδιού.

Από εκεί φεύγουν οι άξονες της προοπτικής.

Τσάκωσα την εικόνα πριν γίνει όνειρο.

Της έκλεψα την ύλη.

Τρυπώ τις λέξεις να ξεχυθεί από μέσα η σημασία τους.

Γυρεύω το χρώμα που λέγεται όριο,

το σχήμα που με περιλαμβάνει,

το ίχνος της σκιάς μου,

τον ίσκιο που θα με περιπτύξει.

 

16.

«Fractal Memory»

κοντή, μετρημένη στην όψη, άπειρη στο ξεδίπλωμά της, η Μνήμη.

έτσι που να πιάνει όταν κρύβεται, τον ελάχιστο δυνατό χώρο.

Να μαζεύεται σε μια γωνιά σαν ξεθωριασμένη σημαία που κρύβει από κάτω σάρκα, οστά και αίμα.

 

17.

«Συνδέσεις»

Σχέσεις χάρτινες και σχέσεις προαιώνιες.

Στους πόσους βαθμούς η συγγένεια καίγεται;

Η μυρωδιά του χαρτιού. Η αφή και η ανάμνησή του.

Όσο κι αν προσπαθείς, είμαστε συνδεδεμένοι.

 

18.

«Ανάμεσα»

Μακριά κοιτώντας πέρα, σα να ‘βγαινε η θάλασσα μέσα από τα κτίρια. Σα να την έβλεπα. Και ο ήλιος από πάνω δυνατός, να καίει. Να μην ορίζει τον τόπο γιατί σαν καίει γίνονται όλα ένα. Και πάει καιρός που πάλι εδώ κοιτούσα, αλλά έβλεπα κοντά ως ένα σημείο μόνο. Τότε, ανάμεσα γη και αέρα, στ’ αντίθετα άκρα, να διαλέξω να ζήσω. Να ορίσω την ζωή μου σύμφωνα με το τοπίο. Να την καθορίσω.

Και έγειρα εκεί, στο ισχυρότερο μαγνητικό πεδίο που με τράβηξε, με κάθισε βαριά στα τέσσερα και γυρίζοντας ανάσκελα γέννησα ένα παιδί.

Το Φως. Το Φως στη Γη. Το Άπαν. Το Απόλυτο Είναι. Το Απόλυτο Είμαι.

Ήμουν, Είμαι, Θα Είμαι.

Ολόκληρο το Σύμπαν βρέθηκε εντός μου και με διαπέρασε. Ένιωσα την Ιστορία της Ανθρωπότητας. Το πέρασμά της. Γίνηκα το διάμεσο. Η ύπαρξή μου από συμπαγής και ενιαία, έγινε άμμος και πάλι ξανά συστά(λ)θηκε.

Ένα σώμα με το απόκομμά του.

Χώμα και Νερό. Χώμα και Αίμα που πάγωσε και έμεινε εκεί για πάντα χωρίς να ξέρω: τι γίνεται το αίμα του ανθρώπου όταν πεθαίνει;

Πήζει, νερώνει, πού πηγαίνει;

 

19.

«Έργα και Ημέρες»

Μετρώ στον ρυθμό ρολογιού που πετάξανε,

στην πλαγιά του βουνού,

του Όρους, του αγίου,

σε κατηφόρα και σκούριασε, χάθηκε ο σκοπός,

το έργο και φάνηκε μια μέρα ένα περίβλημα κενό,

ένα απολίθωμα, που το ξερίζωσα

μ’ ένα σκερπέλο, ιδρώνοντας μετά μανίας,

για να το πάρω μαζί μου,

ν’ ακούω τον ήχο του,

τικ – τακ – τικ – τακ,

να ησυχάζω, να ζω …

 

20.

«Μυστική Προσευχή»

Επέστρεφε εντός, στον εαυτό σου.

Στον πολύτιμο κόσμο σου.

Η μουσική θα σε οδηγήσει

Μουσική θλιμμένη

Μουσική εκκλησιαστική

Μουσική του Ήλιου

Μουσική των παιδιών

Μουσική του Κόσμου

 

Πουλιά, βρέφη, γυναίκες που κραυγάζουν μαζί και δημιουργούν ένα ηχητικό σύννεφο, καλύπτει την καρδιά μου, ανοίγει το μυαλό μου προς τον ορίζοντα της αβεβαιότητας που γνωρίζει να κυριαρχεί, κυριαρχεί επί χρόνο πολύ.

 

Επί χρόνο πολύ

Επί χρόνο πολύ, είναι ένα βιβλίο

Επί χρόνο πολύ, είναι επίσης μία ζωή

 

Προχώρα

Κινήσου, ύλη βαριά που δεν γνωρίζουμε ακόμη την ουσία σου αλλά είσαι εκεί.

Μήπως είσαι ο αδάμας «ΚΟ – Ι – ΝΟΡ»;

Μήπως είσαι ο φόβος των στρατιωτών πριν απ’ την μάχη;

Ή μήπως είσαι ο Ήλιος που καίει πάρα πολύ;

Αποκαλύψου.

Ποιος χάρτης του Κόσμου σου διαφεύγει ακόμη;

 

 

Category
Artist's Books